Sint Piter thuis
Er zijn, na het verhaal “De Sint Piterboask( huwelijk)" van Eeltje Halbertsma geen gegevens bekend, die er op wijzen, dat er tot in de twintigste eeuw veranderingen optraden in de thuisviering. Wij hebben drie schriftelijke bijdragen opgenomen van mensen die een tekening geven van de viering in het gezin.
Klaske Hiemstra schrijft, hoe ze als nieuwe bewoner van het dorp direct in de sfeer werd opgenomen door de Sint Piterbeurs, het brengen van de schoentjes van jonge kinderen naar Zwarte Piet, die dan later in de diverse winkels, gevuld moesten worden teruggevonden, de aankomst op zaterdag met alle activiteiten daarna tot het uitzwaaien op de 21ste februari.
Griet Kleinhuis-Bijlsma vertelt van de viering in het begin van de tweede wereldoorlog. Ze herinnert zich daar weinig bijzonders van. De voorpret van het bekijken van de etalages, het opzoeken van de mandjes thuis en een keer spelletjes 's avonds in de bakkerij . Ook vertelt ze van het vieren later met de eigen kinderen en nu nog, op de zaterdag van aankomst van de Heilige, met kinderen en kleinkinderen.
Anneke Riemersma-Boonstra beschrijft haar Sint Piterfeest van 1932. 's Morgens op school spelletjes en toneelstukjes van de kinderen voor de ouders, ’s middags optocht met het muziekcorps en dan de openbare les voor andere belangstellenden, chocolademelk (zelf kopjes meebrengen) en de cadeautjes in de reeds eerder meegebrachte mandjes. Ze kreeg een prachtige pop. 's Avonds weer het “aardappelschilbakje” opzetten, waar de andere morgen het gevraagde cadeau in zou zitten. Voor haar alleen een briefje: De Sint had het niet kunnen krijgen, maar Ratsma zou het later brengen.
